Wedstrijdverslag VOAB – LONGA 0-0

Op een prachtige zondagmorgen druppelden de spelers tegen kwart voor 11 fris en fruitig binnen.
Of nee, buiten! Want wat was het een heerlijk weertje! De zon lachte ons tegemoet! Dit moest toch iets te betekenen hebben… ? Het zou toch geweldig zijn als we deze wedstrijd zouden winnen en nog zouden kunnen strijden voor een plek in de top 3!! Toch knaagde het gevoel dat we in de thuiswedstrijd tegen VOAB gelijk hebben gespeeld. We moesten alles op alles zetten en scherp blijven om deze pot te kunnen winnen!
Sam maakte de opstelling bekend en gaf ons de gebruikelijke tips en aanwijzingen. ‘’Fel voetballen, duels winnen, Sjoukje of Helga nemen de corners en vrije trappen, kort dekken, houd het veld breed, Inge en Lieve dicht bij elkaar spelen, Erika is de vrije speler, snel omschakelen…. ‘’Over een overwinningsdansje heeft Sam het niet gehad… was dit een teken?

Eenmaal goed en wel aangekomen in Goirle, moesten we, nadat we allemaal waren omgekleed, warm lopen langs de zijlijn van een wedstrijd die in volle gang was.
Aangezien sommigen onder ons nog steeds niet zo behendig met een bal zijn (lees:mezelf) besloten we over te gaan schieten op het veld ernaast. Oei, het was toch wel warm! Maar wij zijn goed-weer-spelers, dus nog steeds geen zorgen!

Daar stonden we in de rij om handje klap te geven aan de tegenstander, want zo zijn wij, een heel sportief en aardig team! De scheids maakte de aanvoerders vooraf duidelijk dat hij de baas was op het veld en hij de beslissingen nam, dus we waren gewaarschuwd. Erika schrok even toen ze erachter kwam dat de scheids een goeie bekende van haar was, maar was daarna gelukkig weer in haar element.

Vanaf het moment dat de bal afgetrapt werd, zaten we niet allemaal lekker in de wedstrijd.
VOAB was fel aan het voetballen en wonnen bijna alle (lucht)duels! En niet alleen hun 3 meterlange rechtshalf, maar ook de rest van de spelers waren niet bang. Hun verdediging roste de bal telkens naar voren en kaatste goed over. Wij werden hierdoor een beetje uit ons spel gehaald… Op de afgelopen trainingen hebben we zo voetballend getraind…! Daar was helaas aan het begin van de wedstrijd weinig van te zien. VOAB bleef maar pushen , maar de verdediging liet niets los. Ook Marjan en Sjoukje hebben ons vanuit het middenveld meerdere keren gered door fel en voetballend te spelen en ook Lotte liet haar mannetje niet lopen. Erika bleef voor rust achterin zorgen door goed te coachen en rust aan de bal te houden op momenten dat dit kon. We hielden dit vol tot de rust waarin we bemoedigend werden toegesproken door Sam. We kregen tips bij het ingooien van de bal en moesten vooral die duels gaan winnen. We hebben allemaal hard gewerkt en zwaar gebikkeld, maar over het algemeen ging het niet goed.

In de tweede helft stapten we met z’n allen gemotiveerd en met goede moed het veld op en het verschil was meteen duidelijk zichtbaar. Vooral ons middenveld en de aanvallers stoorden en liepen ongelooflijk veel (Lieve heeft volgens Sven wel 10 kilometer afgelegd)! Er werden steeds meer kansen over en weer gecreëerd. We waren daadwerkelijk aan elkaar gewaagd.
Ook het middenveld was wat sterker. Sjoukje en Marjan liepen elkaar niet in de weg en pakten elk een tegenstander op, waardoor hun middenveld moeilijk kon combineren en counteren. Eveline, die achterin stond in plaats van Erika, deed precies wat Sam gevraagd had in de rust. Ze nam niet de tijd om te kijken hoe het voetballend opgelost moest worden, maar roste de bal meteen naar voren. Dit lukte in de meeste situaties ook de rest van de verdedigers, waardoor iedereen kon opschuiven en wij eigenlijk het spelletje speelden wat zij de eerste helft deden. Zodoende konden we druk zetten op hun doel. Eveline maaide de bal meerdere keren lekker naar voren en Erika kon steeds vaker de diepte zoeken. Dit resulteerde in veel corners! De eerste korte corner was meteen gevaarlijk voor de doel, maar Lieve / Steef / Inge kregen de bal er net niet in. Joyce had het veld na een aantal minuten ook betreden op het middenveld. De verdediging kreeg ook wat moeilijke aanvallen te verduren maar ondanks dat, hadden de verdedigers met veel loop en bikkel werk de aanvallen weten te pareren.
Steef liet ons ook nog schrikken toen ze een flinke smak maakte op haar rug, maar gelukkig viel het achteraf allemaal mee (aanstelleritis dus )
Na een half uur in de tweede helft was het zweet toch letterlijk en figuurlijk uitgebroken bij de speelsters, dus werd een korte drinkpauze ingelast. Nog maar een kwartier, nu moest het eigenlijk toch echt gaan gebeuren en de druk begon te stijgen. In de laatste minuten kwamen tijdens de drie corners zelfs de verdedigers mee op. Het moest nu toch echt gaan gebeuren…. Maar helaas, tijdens de derde corner floot de scheids af en was het gedaan! Wat een teleurstelling!

Wat zeker nog benoemd moet worden; onze heldin Sophie! Wat een aantal magnifieke reddingen. Situaties wist ze super goed in te schatten, kwam op precies het juiste moment uit haar doel, was coachend goed bezig en heeft zo, samen met de verdediging, de nul weten te houden.
Typisch ons: zodra de druk te hoog wordt en de derde plek teveel in zicht kwam, transformeren wij in andere spelers die wat minder zeker op het veld staan. We zijn goed weggekomen in Goirle, hopelijk gaat het in de laatste wedstrijden een stuk beter!! Ik blijf positief!!

Geschreven door Jasmijn