Trainer Wim Doleweert had het goed gezien: Terheijden zou in de wedstrijd tegen LONGA de grens van het toelaatbare opzoeken. Nadat Terheijden de eerste periodetitel knullig uit handen had gegeven en na een matige start van de tweede periode (1 punt uit 3 wedstrijden) waren de gastheren op zoek naar eerherstel.

Het begin van de wedstrijd was wat rommelig en het slechte veld maakte goed voetbal niet gemakkelijk.

Nadat Freek verzuimde te verhinderen dat zijn directe tegenstander de bal kon voorgeven, poeierde Jeroen van dichtbij de bal voorbij Jos. Dat was na een paar minuten een ongelukkige start voor LONGA.
LONGA herstelde zich echter snel en kwam tot degelijk spel: fel, wilskrachtig en ondanks de veldomstandigheden en de felheid van de tegenstander werd er knap gecombineerd.

Nadat Tim zich al tweemaal goed had vrijgemaakt en even zovele keer voorlangs had gemikt, kopte hij halverwege de eerste helft een hoekschop van Stefan (wéér hij) hard binnen.

In de tweede helft behield LONGA het betere van het spel, terwijl Terheijden naar steeds ruwere middelen greep. Dat had uiteindelijke één rode kaart tengevolge, maar dat hadden er eigenlijk twee en misschien wel drie moeten zijn.

Daarvoor had Jeroen met een fantastische volley LONGA op voorspong gebracht. Mooi dat juist hij na zijn ongelukkige moment in de 1^ste helft de – uiteindelijk - winnende treffer aantekende.

Een harde wedstrijd waarin LONGA taktisch en technisch overeind bleef: een prestatie op zich, want zonder Tony in de ploeg is een wedstrijd als deze al moeilijk genoeg.

In de “dying seconds of the game” belandde een vrije trap van Terheijden nog op de buitenkant van de paal, maar dat was meteen het laatste wapenfeit.

De drie punten gingen mee naar Tilburg en dat was dik verdiend.