Verslag Zigo Da2-Longa Da1

Zoals in de oproep te lezen was op de Longa-site waren beide teams erop gebrand te winnen. Dit was dan ook van de gezichten van niet alleen alle speelsters maar ook van de trainers, vlaggers en toeschouwers af te lezen. Voor de verandering waren we deze week zo goed als compleet (op Claudia en Sarah na), dit betekende echter dat twee dames zich niet om konden kleden. Dus met de luxe van 5 wissels op weg naar het Zigoterrein, met veel goede hoop en verwachtingen dat het harde werken van afgelopen seizoen eindelijk zijn vruchten af zou werpen.

De zeer korte route naar Zigo werd voor twee auto's meer een toeristische route omdat zij erin slaagden finaal verkeerd te rijden (hoe is het mogelijk, hoeveel kanalen zijn er eigenlijk in Tilburg?!?), maar uiteindelijk stond iedereen netjes om half tien op het veld voor de warming-up. Alleen Joyce was ietwat te laat, maar dit was Patty's schuld want die was vergeten haar wakker te bellen. Zou Patty bang zijn voor concurrentie op de rechterkant??

Toen de wedstrijd begon werd het al snel duidelijk dat we hier wel eens drie punten zouden kunnen pakken. Er werd door iedereen hard (samen)gewerkt, posities werden overgenomen, er werd goed gecoacht, kortom: het liep als een trein en iedereen ging voor elkaar door het vuur! We kregen dan ook de ene kans na de andere, helaas werden deze (nog) niet door ons benut. Misschien kwam het omdat de trainer van de tegenstander bleef roepen dat we niet mochten schieten..

Onze kansen werden niet benut, maar Zigo had helemáál geen kans. Waarschijnlijk waren ze bang voor onze keeper, die klein maar dapper haar doel leeg hield. Een originele comeback van onze Miss Stam!

Na vele malen te mogen oefenen lukte het Stefanie  dan eindelijk om te scoren, wat betekende dat we terecht met 1-0 voor kwamen te staan. Dit doelpunt werd dan ook gevierd alsof de 90 minuten voorbij waren en het kampioenschap binnen, zoals ieder doelpunt van de 26 die wij dit seizoen tussen de palen wisten te krijgen! De vreugde was echter van korte duur.. Na een van Jasmijns befaamde handsballen kreeg Zigo een vrije trap mee. Omdat wij koste wat het kost onze voorsprong wilden behouden werd het een beetje druk en chaotisch voor het doel, waardoor Wendy de bal niet meer aan kon zien komen. Met 1-1 gingen we de rust in, maar als er punten zouden worden gegeven voor langdurig balbezit, prachtig opgebouwde kansen, bijna onmogelijke missers, onze goeie looks ;) en natuurlijk onze onuitputtelijke vechtlust zou het scorebord er heel anders uit hebben gezien!

Met een gemengd gevoel liepen we dus naar de kleedkamer. Trots op onszelf dat we zo goed stonden te spelen, we waren immers beter dan Zigo, maar teleurgesteld dat we slechts 1 kans konden benutten en toch een doelpunt tegen kregen.

In de laatste vijf minuten van de eerste helft en de eerste vijf minuten van de tweede helft werden alle wisselspeelsters ingebracht zodat ook zij hun welverdiende speelminuten zouden krijgen. Met deze frisse speelsters begonnen we vol goede moed aan de tweede helft.

Omdat het op links goed liep bij Stefanie en Evy kwam Eveline niet op haar oude vertrouwde plekje te staan maar in de spits. Hier was ze het niet helemaal mee eens, maar liet toch snel weten dat ze ook deze plaats waard was. Binnen vijf minuten knalde ze de bal loeihard de goal van de tegenstander in. Om de spanning wat te verlagen besloot ze om dit nogmaals te herhalen en de bal vloog wederom beheerst maar keihard en onhoudbaar de goal in.

Deze 3-1 voorsprong mochten wij nu niet meer weggeven!

Zigo probeerde nog om terug te komen en kwam met nog wat aanvallen. Ondanks dat het wat onrustig was bij onze speelsters bleef de verdediging staan als een huis en hield Wendy, met nog een formidabele uit meerdere delen bestaande redding, haar doel leeg. Na wat bij zo'n topper horende opstootjes, Evy die de tegenstander onderuit trapte en Rens die ruzie kreeg met de scheids (allemaal gevolgen van de spanning, konden we niks aan doen) werd er uiteindelijk afgefloten.

De ontlading die erop volgende is niet te beschrijven.. De tranen van Femke zeggen waarschijnlijk genoeg. Handjes werden er niet meer gegeven, alle speelsters renden naar de middenstip voor een groepsknuffel om onze welverdiende overwinning te vieren.

Een mooie (bijna)afsluiter voor dit seizoen en het belooft heel wat voor het volgende!!

Onze dag kon niet meer stuk en waarschijnlijk die van de oudere man die onze kleedkamer inliep tijdens het douchen ook niet meer.

Snel werd er gedoucht en op naar Longa zodat wij ook de derde helft in onze zak konden steken. Bij Longa werden we hartelijk ontvangen met een broodje kroket/kipkorn en wat lekkers te drinken. Voor sommige was dit het eerste alcoholische drankje waarvan er nog vele zouden gaan volgen. Gelukkig had ook zowel het eerste als tweede van Longa gewonnen dus dit beloofde een goed feestje te worden. Door alle tentamens, bijbaantjes, backstreet boys concerten (ja echt?!) en familieverplichtingen viel ons aantal 's middags al behoorlijk tegen, hopelijk houdt iedereen daar rekening mee na de volgende overwinning! De echte die-hards (of zuipers) Femke, Evy, Eveline, Stefanie, Rosan en Judith bleven natuurlijk tot in de late uurtjes in de kantine hangen en de alcohol vloeide aardig. De stad werd niet meer gehaald en braaf doken de laatsten om tien uur in bed, om al dan niet onder invloed de wedstrijd nogmaals heerlijk na te dromen..